8-9 ปีก่อนนี้ผมเคยทำเว็บไซต์ เพื่อเขียนไดอารีออนไลน์เพื่อเล่าเรื่องส่วนตัวให้คนแปลกหน้าอ่าน ตั้งแต่สมัยที่ประเทศไทยยังไม่มีใครรู้จักคำว่า “บล็อก” เลยด้วยซ้ำไป

การเขียนไดอารีออนไลน์เป็นที่นิยมของนักท่องเน็ตในสมัยนั้น   มีการรวมกลุ่มก้อนเป็นสังคมย่อย ๆ ของนักบันทึกเรื่องราวส่วนตัว ซึ่งเรียกตัวเองว่าไดอารีส ในสมัยนั้นใครอยากจะมีไดอารีออนไลน์เป็นของตัวเอง ก็ไม่ได้มีกันง่าย ๆ นะ เพราะมันไม่มีเครื่องไม้เครื่องมืออำนวยความสะดวกเหมือนสมัยนี้ จะมีไดอารีออนไลน์ได้ต้องมีทักษะในการทำเว็บไซต์พอสมควร ต้องเขียน HTML เป็น ต้องออกแบบ Graphic ได้ ต้องรู้จัก Script ต่าง ๆ

การเขียนไดอารีออนไลน์ก็คือการบันทึกเรื่องราวส่วนตัวต่าง ๆ อย่างเปิดเผย (เท่าที่แต่ละคนจะเผยได้) ผู้เขียนไดอารีออนไลน์ตั้งใจบอกเล่าเรื่องชีวิตส่วนตัว เช่น วันนี้ทำอะไร พรุ่งนี้จะไปไหน อาทิตย์ที่แล้วไปเจออะไรมา อกหักก็เล่า เสียใจก็บอก แม่ด่าก็มาเขียนตัดพ้อน้อยใจ  ซึ่งเรื่องราวต่าง ๆ ในชีวิตของแต่ละคนก็จะมีหลายด้านมากมาย บางคนก็เขียนเล่าในมุมที่ตลก บางคนก็เขียนเล่าชีวิตในมุมเน่า ๆ  ซึ่งก็น่าสนใจไปคนละแบบ ไดอารีออนไลน์จึงเป็นสิ่งที่แปลกใหม่มากในสมัยนั้น เป็น Content ที่แหวกแนว

ผมเองก็จัดได้ว่าอยู่ในกลุ่มผู้เขียนไดอารีออนไลน์กลุ่มแรก ๆ ของประเทศไทย ซึ่งในสมัยนั้นก็มีอยู่ไม่มากคนหรอก แทบจะนับหัวได้เลย แล้วก็จะรู้จักกันหมด เป็นเพื่อนกัน เพราะแต่ละคนก็จะตามอ่านไดอารีของกันและกัน แม้ไม่เคยพบเจอตัวเป็น ๆ แต่ก็รู้จักนิสัยใจคอกันเป็นอย่างดี ผ่านตัวอักษรที่เขาเขียนบอกเล่าเรื่องราวส่วนตัวของตัวเองในแต่ละวัน

ไดอารีออนไลน์ นักเขียนไดอารี ที่เรียกตัวเองว่า ไดอารีส ตกยุคไปแล้ว! (แต่).. ไม่ได้ตกหล่นหายไปไหน หากแต่ได้ปรับแปรเปลี่ยนเป็น “บล็อก” ที่คุณ ๆ รู้จักกันทุกวันนี้ไง แทนที่จะเขียนบอกเล่าแต่เรื่องของตัวเอง ก็หันมาเขียนเรื่องราวที่แตกต่างหลากหลายมากยิ่งขึ้น ครอบคลุมในทุกหัวข้อเรื่อง  วิทยาศาสตร์ ปรัชญา ศาสนา การแพทย์ ภาษา ประสบการณ์ ความรู้ความสามารถ ข่าวสาร บันเทิง ฯลฯ  ซึ่งในสมัยนี้นักเขียนบล็อกนิยมเรียกตัวเองว่า “บล็อกเกอร์”

ด้วยเครื่องไม้เครื่องมือต่าง ๆ ที่ถูกพัฒนาขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะเป็น WordPress, Blogger  หรือถ้ายี่ห้อไทยก็ Exteen ทำให้ผู้คนเข้าถึงและเขียนบล็อกได้ง่ายขึ้น จนทำให้โลกออนไลน์ถึงจุดเปลี่ยน เกิดกระแสวัฒนธรรมใหม่ “Blog Culture”

“คอนเทนต์” (Content) อันหมายถึงเนื้อหาสาระต่าง ๆ ถูกกระจาย นำเสนอออกไปในวงกว้าง หมดสมัยของการสื่อสารทางเดียวแล้วด้วยแหละ รูปแบบการนำเสนอถูกผสมผสาน ตัวอักษร เสียง ภาพ ภาพเคลื่อนไหว กลายเป็นสื่อผสมสมสมบูรณ์แบบอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน  จากจุดเริ่มต้นเล็ก ๆ อย่างไดอารีออนไลน์ กลายเป็นบล็อก ไปเรื่อยจนเป็นเว็บฯ 2.0 (จวนจะถึง 3.0 อยู่แล้ว) จากจุดเริ่มต้นของบล็อกส่วนบุคคล จนกลายเป็น “Blog Marketing” สร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำ สร้างโฉมหน้าใหม่ของธุรกิจโลก

เหตุที่ผมนำเอาเรื่องพวกนี้มาเล่าก็เพราะว่า ผมเกิดหลงเข้าไปในอดีตออนไลน์ของตัวเอง!!!

บังเอิญผมไปเจอเว็บนี้เข้า http://www.archive.org/index.php (เจาะเวลาหาเว็บ!!) ซึ่งเป็นเว็บที่ให้เราสามารถเขาไปย้อนดูเว็บในอดีตได้ (มันเก็บเกือบทุกอย่างเอาไว้จริง ๆ)

เท่าที่ผมจำได้ ผมเคยเป็นเจ้าของ url: พวกนี้

http://zabmag.hypermart.net

www.bannok.com/iday
www.iday.yod.net
www.iday.f2s.com
www.bkknetword/iday

ผมลองเจาะเวลาหาเว็บในอดีตของผม ผลลัพท์ที่ได้ เล่นเอาผมอึ้ง !! อึ้ง ๆ ไปเลยครับ
ไดอารีออนไลน์ในวันวานของผมที่คิดว่ามันสาปสูญไปหมดแล้ว อดีตออนไลน์ของผมกลับมาหน้าตาเฉย!…

(อ่านต่อตอนที่ 2 ในโพสหน้าครับ)
ชมโฉมหน้าเว็บในอดีตของผมไปพลาง ๆ ก่อน

ไอ้เดย์ไดอารี เวอร์ชั่น 3 (ปี 2001)

http://web.archive.org/web/20010602211002/zabmag.hypermart.net/
index_ver3.htm

ไอ้เดย์ไดอารี เวอร์ชั่น 5 (ปี 2001)

http://web.archive.org/web/20010825002543/zabmag.hypermart.net
/five_ok_test.html

ไอ้เดย์ไดอารี เวอร์ชั่น 3 (ปี 2001)

http://web.archive.org/web/20010602205554/zabmag.hypermart.net
/index_F.html

http://web.archive.org/web/20010724000122/http://iday.yod.net/

http://web.archive.org/web/20010602234557/www.bkknetwork.com
/iday/